Flajöle, telin belirli noktalarına hafifçe dokunularak elde edilen berrak ve çan benzeri seslerdir. Klasik gitar repertuvarında hem renk hem yapısal öğe olarak kullanılır.
Doğal flajöleler açık tel üzerinde üretilir. Sol el parmağı telin belirli bir noktasına — on ikinci, yedinci, beşinci perde hizasına — bastırmadan dokunur; sağ el teli çaldıktan hemen sonra parmak kaldırılır. En kolay ve en parlak olanları on ikinci perde hizasındakilerdir.
Yapay flajöleler ise basılı bir nota üzerinde üretilir. Sol el notayı normal biçimde basar; sağ elin işaret parmağı basılan perdeden on iki perde ilerideki noktaya dokunur ve yüzük parmağı ya da başparmak teli çalar. Bu teknik, herhangi bir notanın flajölesini elde etmeyi sağlar.
Üretimin anahtarı zamanlamadır. Dokunan parmak, tel çalındıktan hemen sonra kaldırılmalıdır; geç kaldırılırsa ses boğulur, erken kaldırılırsa normal nota duyulur.
Kullanım alanları arasında cümle sonlarında renk değişimi, ostinato figürleri ve bas hattının hafifletilmesi yer alır.
Derslerimizde flajöle çalışması, sağ el kararlılığı oturduktan sonra tanıtılır ve önce doğal flajölelerle başlanır.