Gitarda bir nota çalındıktan sonra sönmeye başlar; icracının o ses üzerindeki etkisi sınırlıdır. Vibrato, bu sınırlı etkinin başlıca aracıdır.
Klasik gitarda vibrato, sol el parmağının tel üzerinde tele paralel yönde hafifçe salınmasıyla üretilir. Bu hareket telin gerilimini ritmik olarak değiştirir ve perdede küçük dalgalanmalar oluşturur. Elektro gitarda kullanılan dik yöndeki bükme klasik icrada tercih edilmez; perdeyi fazla yükseltir.
Vibratonun kaynağı parmak değil koldur. Parmak sabit kalır, hareket önkoldan gelir; parmakla yapılan vibrato düzensiz ve gergin olur.
Üç değişkeni vardır: hız, genişlik ve başlangıç anı. Yavaş ve geniş bir vibrato lirik bir cümleye uygundur; hızlı ve dar bir vibrato gerginlik ve yoğunluk üretir. Başlangıç anı da bir tercihtir — vibrato notanın hemen başında ya da bir süre düz tutulduktan sonra başlayabilir.
Vibrato her notada kullanılmaz. Uzun tutulan ve öne çıkması istenen notalarda etkilidir; kısa notalarda ve hızlı pasajlarda yeri yoktur.
Derslerimizde vibrato, temel ton ve sol el gevşekliği oturduktan sonra çalışılır.