Yirminci yüzyıl ortasında gitar ikilisi, ayrı bir icra biçimi olarak yerleşti. Bu formatın en tanınmış örnekleri, iki icracının tek bir çalgı gibi duyulduğu bir eşgüdüm düzeyine ulaşmıştır.
Bu düzeyin gerekleri sıralanabilir.
Birincisi akort birliğidir. İki gitar aynı akorda getirilir ve bu akort icra boyunca korunur. Sıcaklık ve tel gerilimi nedeniyle gitarlar sürekli kayar; ara akort kontrolleri önceden planlanır.
İkincisi sağ el tınısının uyumudur. Tırnak biçimi, temas noktası ve vuruş açısı iki icracıda farklıysa aynı melodi hattı iki farklı renkte duyulur. Bu, prova sırasında konuşularak eşitlenir.
Üçüncüsü zamanlamadır. Ortak başlangıçlar ve kesmeler, nefes benzeri fiziksel bir hazırlık hareketiyle sağlanır; gitaristlerde bu genellikle baş ya da gövde hareketidir.
Dördüncüsü hat paylaşımıdır. Bir melodi iki gitar arasında bölündüğünde, geçiş noktasının duyulmaması gerekir.
Beşincisi repertuvar bilgisidir; her icracı kendi partisinin yanında ortak dokuyu da tanır. Derslerimizde ikili çalışma, kursiyerler arasında ve eğitmen eşliğinde düzenli olarak yapılır.