Klasik gitar oturarak çalınır ve çalgının gövdeye göre konumu, iki elin erişimini doğrudan belirler.
Geleneksel yaklaşımda sol ayak bir tabureye konur; bu, sol dizi yükselterek çalgıyı eğimli bir konuma getirir ve sol elin üst perdelere erişimini kolaylaştırır. Sorunu, leğen kemiğini asimetrik hale getirmesi ve uzun süreli çalışmada bel bölgesine yük bindirmesidir.
Daha yeni yaklaşımda çalgı destek aparatı kullanılır: gitar, sol bacak üzerine yerleştirilen ya da gövdeye vantuzla tutturulan bir aparatla yükseltilir. Her iki ayak yerde kalır ve omurga simetrik konumunu korur.
Hangi yöntem kullanılırsa kullanılsın, hedeflenen konum aynıdır. Gitarın sapı yatay değil hafif yukarı eğimli olmalıdır; bu, sol el bileğinin aşırı bükülmesini önler. Çalgının gövdesi göğse hafifçe yaslanır ama sıkıştırılmaz.
Yaygın hatalar bellidir: sağ omzun yukarı kalkması, gövdenin çalgıyı görmek için öne eğilmesi ve sol bileğin aşırı bükülmesi.
Kursiyerin kendini denetlemesi için ayna kullanışlıdır; video kaydı ise aynanın gösteremediği yan profil sorunlarını ortaya çıkarır.
Derslerimizde oturuş ilk derslerden itibaren çalışılır ve her ders başında kısaca gözden geçirilir.