Joaquín Rodrigo'nun Aranjuez Konçertosu, klasik gitarın en çok bilinen orkestra eseridir ve gitar konçertosu yazımının temel sorununu örneklendirir: gitarın ses hacmi orkestranınkinden belirgin biçimde düşüktür.
Rodrigo'nun çözümü orkestrasyondadır. Solo bölümlerde orkestra incelir; çoğu zaman tek bir çalgı ya da küçük bir grup gitara eşlik eder. Tutti bölümleri ise gitarın sustuğu anlardır. Bu, gitarı hacim yarışına sokmadan konçerto formunu kurar.
İkinci mesele mikrofonlamadır. Modern konser icrasında gitar genellikle hafifçe güçlendirilir; bu, akustik dengeyi bozmadan duyulabilirliği sağlar.
Eserin ikinci bölümü, uzun ve lirik melodisiyle repertuvarın en tanınmış sayfalarındandır. İcracı açısından güçlüğü teknik değil, ifade sürekliliğidir: uzun bir hattı gitarın doğal ses sönümüne rağmen canlı tutmak.
Bunun aracı vibrato ve dinamik planlamadır. Gitarda bir nota çalındıktan sonra sönmeye başlar; icracı bu sönümü hesaba katarak cümleyi kurmalı, bir sonraki notayı doğru anda ve doğru şiddette getirmelidir.
Derslerimizde konçerto repertuvarı ileri seviyede ve eşlikle birlikte çalışılır.