Türk halk ezgilerinin gitara uyarlanması, hem repertuvar hem teknik açısından ayrı bir çalışma alanıdır.
Birinci mesele perdedir. Türk müziği eşit tamperaman dışında perdeler kullanır; gitarda bunlar doğrudan üretilemez. Kısmi çözümler vardır: teli hafifçe iterek perdeyi bir miktar yükseltmek, akort değiştirerek belirli perdeleri açık tel olarak elde etmek, ya da ezgiyi eşit tamperamana en yakın biçimde okuyup karakteri başka yollarla taşımak.
İkinci mesele tavırdır. Bağlama icrasında tezene vuruş kalıpları, ezginin kimliğini taşıyan asıl unsurdur. Gitarda bu, sağ el vuruş düzenleriyle karşılanır: aşağı ve yukarı vuruşların belirli bir kalıpta dizilmesi, tezene hissine yaklaşır.
Üçüncü mesele süslemedir. Çarpma, tril ve kaydırmalı geçişler ezginin karakterini kurar ve notaya tam olarak yazılamaz; dinleyerek edinilir.
Dördüncü mesele armonizasyondur. Makamsal bir ezgiye Batı armonisi uygulamak, ezginin modal kimliğini bozabilir. Seyrek ve modal bir eşlik genellikle daha uygun sonuç verir.
Kursiyer için bu alanın değeri, tanıdık bir ezgi dünyasında çalışmak ve gitarın alışılmış kullanımının dışına çıkmaktır.
Derslerimizde bu repertuvar isteğe bağlı bir başlık olarak yürütülür.